Nieuws
Nieuws
Sport
Sport
Gemist
Gemist
Radio Oost
Radio Oost
Het weer vandaag
Weer
De media wordt geladen ...
MS-patiënte Nicolien kan weer lopen na stamceltransplantatie in Mexico
Foto: RTV Oost / Teun van der Velden fullscreen
MS-patiënte Nicolien kan weer lopen na stamceltransplantatie in Mexico
Foto: RTV Oost / Teun van der Velden fullscreen
Voor Marco en Nicolien Tiggelhoven ziet het leven er ineens weer heel anders uit...
Foto: RTV Oost fullscreen

MS-patiënte Nicolien kan weer lopen na stamceltransplantatie in Mexico: 'Gaat wereld voor mij open'

Geplaatst 09 mei 2018 - 15:32
Gewijzigd 11 mei 2018 - 16:35

Ze viert vandaag een bijzondere ‘verjaardag’. Het is namelijk exact een jaar geleden dat Nicolien Tiggelhoven (44) uit Raalte in Mexico een stamceldonatie onderging. Met haast wonderbaarlijke gevolgen: ze kan weer lopen. “Er gaat een wereld voor mij open.”

Het is tien jaar geleden dat bij haar de diagnose MS werd gesteld. Waarna haar gezondheid in rap tempo achteruit ging. Buitenshuis was ze op haar rolstoel aangewezen in huis gebruikte ze een rollator of loopkrukken. Haar zicht ging achteruit en ze had amper kracht in haar armen. Een kopje koffie vasthouden ging al niet eens meer.

Actie op touw
Nadat ze positieve verhalen las over stamceldonatie in het buitenland vestigde ze al haar hoop daarop. Omdat een dergelijke behandeling niet door de zorgverzekeraar wordt vergoed, zette ze samen met haar man Marco via een eigen stichting een inzamelingsactie op touw.


In totaal was er 65.000 euro nodig. Via allerlei acties werd een deel daarvan opgehaald. “Voor de rest hebben we dat met leningen bijeen gekregen.”


Heftige tijd
Ruim een jaar geleden vloog ze naar Mexico. “Ik ben daar een maand geweest. Een enorm heftige tijd. De behandeling zelf was erg intensief. Ze wekken met spuiten eerst je stamcellen op. Een hele nare ervaring en bijzonder pijnlijk. Via chemotherapie worden je ‘foute’ cellen gedood, waarna ik vandaag precies een jaar geleden mijn eigen stamcellen terugkreeg.”


Verbetering
Vervolgens moest ze nog enkele nabehandelingen ondergaan. In Nederland, en later in Londen. “Na een maandje bespeurde ik verbetering. Op een gegeven moment ging ik naar de keuken voor een kopje koffie. Toen ik weer in de woonkamer zat, besefte ik ineens: ‘hey, ik heb dit lopend gedaan’. Hele afstanden gaat nog steeds niet, maar ik kan inmiddels zelf de hond weer uitlaten.”


Nieuwe energie
Maar ook heeft ze weer nieuwe energie. “Voorheen moest ik altijd ‘s middags even slapen. En nog steeds kan ik geen hele intensieve dingen doen, maar ik hoef ‘s middags niet per se meer een dutje te doen.”


Driedubbele bonus
Ze hoopt vanzelfsprekend dat haar situatie nog verder verbetert. “Maar om eerlijk te zijn ben ik al heel blij met het resultaat tot nog toe. Ik ging naar Mexico in de hoop dat mijn situatie zou stabiliseren. Dat mijn gezondheid niet nóg verder achteruit zou gaan. Dat het echter zou verbeteren, had ik niet durven hopen. Dit is voor mij een driedubbele bonus.”

Ze wilde heel bewust haar verhaal doen: "Om de mensen die destijds zo met mij meeleefden te informeren dat het nu weer veel beter met mij gaat. Maar ook om andere patiënten een hart onder de riem te steken en te laten weten dat ze niet op voorhand bij de pakken neer moeten gaan zitten."

Al wil ze niemand valse hoop bieden: "De artsen kunnen nooit garanties bieden en het verschilt per patiënt. Maar in mijn geval heeft het dus positief uitgepakt."