Sietske Scholten uit Deventer schrijft boek over dood van vrouw door tekenbeet

Hoe gevaarlijk kan een tekenbeet zijn? De partner van Sietske Scholten uit Deventer, Therese, kreeg de ziekte van Lyme na een tekenbeet. De ziekte leek te bedwingen met medicijnen. Maar gaandeweg werd Therese zó ziek, dat ze geen uitweg meer zag. Ze besloot een einde aan haar leven te maken. Sietske Scholten tekende dit verhaal op in een bijna autobiografische roman 'Beet', die zaterdag 10 september wordt gepresenteerd.

Toen ze elkaar leerden kennen, was Therese bepaald geen suïcidaal type, vertelt Sietske. "Ook al had ze toen al de ziekte van Lyme, ze was een vrolijke vrouw met pit. We hadden gelijk een klik." Therese had flink wat lichamelijke klachten en soms vreselijke pijn in haar middenrif. "Alsof er een band werd aangetrokken", aldus Sietske. Desondanks maakte het stel plannen voor de toekomst en kochten de vrouwen een huis.

Kindje verloren

Therese bleek ook de rots in de branding toen Sietske haar kindje (van een zaaddonor) verloor. Zij was het die Sietske door die moeilijke periode heen sleepte. Sietske: "Ze kon zó goed troosten, echt fantastisch." Het verdriet bracht het stel nog dichter bij elkaar. Sietske en Therese besloten samen moeder te worden. "Dat wilde ze zo graag, een echte moeder zijn."

Morfine

Sietske werd weer zwanger, maar tegelijkertijd ging het met Therese steeds slechter. Ze kreeg steeds meer pijn en kon de morfine die ze tegen die pijn kreeg steeds slechter verdragen. Sietske: "Ze liet dingen uit haar hand vallen, viel zelf steeds vaker, had vreselijke pijnen, lag veel op bed." Sietske stond er alleen voor en merkte dat Therese het langzaamaan ook geestelijk niet meer trok.

Zelfmoord

Therese liet steeds vaker merken het leven niet meer te zien zitten. Op een avond betrapte Sietske haar met medicijnen en ze wist gelijk: Therese wil zelfmoord plegen. "Ik was zó boos, was zwanger, had een jong kindje uit een vorige relatie; hoe kon ze ons dit aandoen? Ik had haar nodig, ze was mijn toekomst, we zouden samen moeder worden." Maar al snel maakte de woede plaats voor begrip. Sietske: "Ik begreep dat het voor Therese domweg niet meer ging. Ze had teveel pijn, kon niet die moeder zijn die ze zo graag had willen zijn. Het was op voor Therese."

Loslaten

De avond van de zelfmoord was eigenlijk al het afscheid van Therese, vertelt Sietske. "Ik heb haar niet veel later ook gezegd: ga maar, het is goed. Dat was wel het heftigste dat ik ooit mijn leven gedaan heb." Sietske merkte dat ze de gespannen situatie thuis ook niet meer trok en ging een tijdje bij haar ouders wonen. "Ik dacht niet dat Therese zelfmoord zou plegen. Ze had me beloofd het niet te doen." Niet veel later hoorde ze van de politie dat Therese in een hotelkamer een einde aan haar leven had gemaakt.

Boek 'Beet'

Sietske besluit in een roman haar ervaringen op te tekenen. "Omdat ik wil dat anderen weten hoe gevaarlijk een tekenbeet kan zijn en waar het toe kan leiden. Als het je overkomt, ga dan naar de huisarts. Ook als je geen rode kringen op de beetplek ziet. Lyme is zo verraderlijk."

Van elk verkocht boek gaat dan ook 1 euro naar de Nederlandse Vereniging voor Lymepatiënten. Verder wil ze het taboe dat nog altijd op zelfmoord rust helpen doorbreken: "Zelfmoord is  niemand aan te rekenen. Het is geen keuze. Therese had geen keus. Ik heb alle begrip voor haar en kan het alleen maar accepteren."

Heb je een nieuwstip of nieuwe informatie? Tip de redactie via een WhatsApp-bericht: 06 - 57 03 33 33.

Meer over dit onderwerp:
Ziekte van Lyme tekenbeet cultuur lyme Verhalen
Deel dit artikel:

Reageren